Νομίζω ότι κι ο τροχός πρέπει να φαινόταν μεγάλη …ανοησία, ένα δευτερόλεπτο πριν ανακαλυφθεί.

Φαντάζομαι τον αρχαίο ημών πρόγονο να σκέφτεται: «Ωραία, ε και που δεν έχει γωνίες αυτή η πέτρα, τι έγινε; Σιγά την ανακάλυψη! Άσε που άμα τσουλήσει ποιος τη σταματάει… Μήπως μωρέ να ανακαλύψω κάτι άλλο; Ποιος θα το πάρει αυτό, έτσι βαρύ που είναι;».

Ευτυχώς για τον Άνθρωπο ο Τροχός Ανακαλύφθηκε.

Κι έτσι …κύλησε «ο τροχός κι η ιστορία».

Και ξέρετε, αυτό το αναθεματισμένο δευτερόλεπτο πριν τη σύλληψη της ιδέας, μπορεί να είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός της.

Αυτό το δευτερόλεπτο της αυτοκριτικής, του φόβου της απόρριψης από την κοινωνία, η έλλειψη του δοκιμασμένου, του σίγουρου, η ανησυχία του ότι «τίποτε δεν προχωρά σ’ αυτόν τον τόπο, τι πάμε να κάνουμε» κάνει την ιδέα σου να μοιάζει με αστείο και μάλιστα από εκείνα που δεν γέλασε κανείς.

Για καλή μας, όμως, διαδικτυακή τύχη, μία ομάδα τρελών πολιτών, εκείνο το κρίσιμο δευτερόλεπτο …αμέλησαν να ξανασκεφτούν την ιδέα τους κι έτσι …γεννήθηκε το deb8!

Μια φαινομενικά μικρή, ύπουλη ιδεούλα, με μεγάλη επιθετικότητα και όπως φαίνεται μεγάλη διασπορά!

Τόση όση και η ανάγκη του κόσμου να μιλήσει στους πολιτικούς. Να ρωτήσει, να πιέσει, να ζορίσει, να κατευθύνει, να διαμαρτυρηθεί.

Να δείξει ότι δεν είναι ο Άγνωστος Πολίτης που σε λίγο θα του πρέπει μνημείο αντίστοιχο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ότι όλοι μας είμαστε συγκεκριμένοι κι όχι στατιστική.

Να δείξει ότι είναι εδώ. Ότι έχει όνομα, επίθετο, λόγο, παράλογο, μικρό μισθό, μεγάλο όνειρο. Ότι έχει πρόσωπο, ερωτήσεις, απαντήσεις. Ότι έχει νεύρα ότι έχει βαρεθεί, ότι ξαναπροσπαθεί κι ότι επιτέλους έχει μία ευκαιρία να μιλήσει. Κατευθείαν, χωρίς Μέσα και Μεσάζοντες.

Μεγάλη η συγκίνηση να βλέπεις τον κόσμο ακόμα κι αν βουλιάζει στην ξεφτίλα, να θέλει να μιλήσει, να επικοινωνήσει κι όλα αυτά δημοκρατικά.

Φαίνεται ακόμα προσπαθεί να το παλέψει με τους κυβερνητάδες του. Γιατί ο Έλληνας την αγαπά την πολιτική. Τη γέννησε και την πονά κι αν κάνει πώς συνέχεια την πιστεύει δεν είναι από ασυλλογισιά είναι γιατί κι ο ίδιος είναι πολιτικός άνθρωπος και το τιμάει.

Και πάντα θα βρίσκει τρόπους να κάνει πολιτική, γιατί αυτός την ανακάλυψε, αυτός την τσούλησε, αυτός τη θέριεψε… κι ας λέει πάντα 1 δευτερόλεπτο πριν την κάλπη ότι …είναι η τελευταία φορά.

Μαρία Καψάλη

Διαφημίστρια

Σύμφωνα με το Βικιλεξικό

ντιμπέιτ ουδέτερο άκλιτο

Πολιτική αναμέτρηση με τη μορφή τηλεοπτικής μονομαχίας.

Τι ειναι όμως αυτή η λέξη, που ειδικά τις τελευταίες μέρες έχει γίνει “καραμέλα” από δημοσιογράφους και πολιτικούς; Σίγουρα οι πολίτες δεν περιμένουν μία τηλεοπτική εμφάνιση, για να αποφασίσουν ποιον θα ψηφίσουν, ούτε το χρονικό διάστημα, επαρκεί για να μαθουν τις θέσεις τους ή να ακούσουν απαντήσεις στα προβλήματα που τους απασχολούν. Και η λέξη “μονομαχία” πολλές φορές αποκτά κυριολεκτικές διαστάσεις αφού ο χρόνος των απαντησεων “ροκανίζεται” με ανούσιες κατηγορίες και υπενθύμιση σκανδαλων και απραγματοποιητων υποσχέσεων.

Σαν πολίτης αυτής της χώρας, αυτή η μορφή διαλόγου με κάνει να νιώθω, ότι ειμαστε πίσω, πολύ πίσω. Αντί να συζητάμε ποια ουσιαστικά θέματα θα τεθούν στο τραπέζι της συζητησης, η όλη κουβέντα στρέφεται αν θα είναι όρθιοι ή καθιστοι οι πολιτικοί αρχηγοί, και στο ποιοι δημοσιογράφοι θα ρωτήσουν…Εμένα, από ολα τα παραπάνω, με νοιάζει ΤΙ θα ρωτήσουν. Γι’αυτό οι πολιτες θα έπρεπε να έχουν ενεργό ρόλο στην όλη διαδικασία.

Πολλές φορές λέμε πάνω στον θυμό μας “αν είχα απέναντι μου τον πρωθυπουργό, θα του έλεγα…”. Τι παράδοξη φράση, λες και ο Πρωθυπουργός ή ο κάθε πολιτικός είναι Θεός και επιτρέπεται να τον συναντάμε μόνο στις προσευχές μας. Κάπου ξεχνάμε ότι εκλέγεται “από τους πολίτες, για τους πολίτες”. Έτσι, θα πρέπει να απαντάει και να δίνει λύσεις στα προβλημάτα μας. Να στέκεται απεναντί μας, όχι μόνο προεκλογικά αλλά καθημερινά.

Νομίζω, ότι ήρθε η ώρα, να αναθεωρηθεί και η μορφή και ο τρόπος διεξαγωγής. Και η αναθεώρηση πρέπει να περιλαμβάνει και τους πολίτες. Όλοι εμείς, πρέπει να δείξουμε, με την συμμετοχή μας ότι είναι απαραίτητο να περάσουμε στο επόμενο επίπεδο…Και είμαι σίγουρη, ότι το DEB8, θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, αφού είναι υπεράνω κομμάτων, και είναι φτιαγμένο από ενεργούς πολίτες για όλους τους πολίτες.
Έχετε την ψήφο εμπιστοσύνης μου και ανυπομονώ να δω ένα ουσιαστικό ντιμπέιτ.

Κική Πετρίτη

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες τις συνεντεύξεις μεγάλων στελεχών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων και ιδιαίτερα μετά τις ομιλίες των αρχηγών τους στην ΔΕΘ, μπόρεσα να καταλάβω που θα παιχτεί φέτος το “παιχνίδι” των εκλογών.

Από την μία πλευρά οι της Νέας Δημοκρατίας ποντάρουν στο προφίλ του προέδρου τους και κατα 5μιση χρόνων πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή. Από την άλλη πλευρά, οι του ΠΑΣΟΚ κρατούν το δυνατό χαρτί των σκανδάλων των προηγουμένων και εν γένει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή ο λαός, οικονομικές και άλλες.

Οι κατηγορίες εκατέρωθεν δίνουν και παίρνουν.

Οι “γαλάζιοι” κατηγορούν τους “πράσινους” για λαϊκισμό και οι δεύτεροι με τη σειρά τους τους πρώτους για ανικανότητα.

Στην Νέα Δημοκρατία κατάλαβαν νωρίς ότι το κλίμα δεν είναι υπέρ αυτών, εξ’ ου και διακήρυξαν άρον άρον εκλογές.

Αν παρακολουθήσει κάποιος όμως τις δημοσκοπήσεις εδώ και καιρό, ακόμα και μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, βλέπουμε μία σταθερή εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Κώστα Καραμανλή. Γι’ αυτό λοιπόν άφησαν τις τακτικές κατηγοριών εναντίον του ΠΑΣΟΚ για το διαλυμένο κράτος που παρέλαβαν, τις οποίες δυστυχώς προέβαλαν μέχρι πρόσφατα, και άρχισαν να “επενδύουν” στο πρόσωπο του προέδρου τους.

Ακόμα και τώρα που η ΝΔ βρίσκεται 6-6,5 % μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ, σε κάποιες δημοσκοπήσεις, ο αρχηγός της είναι σταθερά μπροστά στην επιλογή του καταλληλότερου πρωθυπουργού.

Οπότε, όπως είναι λογικό, οι υπεύθυνοι πολιτικής επικοινωνίας της κυβερνώσας παράταξης έχουν ρίξει όλο τους το βάρος στο να παρουσιάσουν αυτές τις εκλογές σαν μια μετωπική σύγκρουση Καραμανλή-Παπανδρέου.

Πολλά στελέχη σε δηλώσεις τους αναφέρουν ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει ποιος θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο θέλωντας να ρίξουν το βάρος στην προσωπική κόντρα των δύο αντρών. Παίζουν το τελευταίο τους δυνατό χαρτί, δηλαδή, που είναι το “άφθαρτο” από τα σκάνδαλα πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο Κώστας Καραμανλής είχε όραμα. Είχε φιλοδοξίες και βλέψεις αλλά δεν μετουσίωσε πολλές από αυτές. Ή καλύτερα, έκανε μικρή προσπάθεια για να το πετύχει. Και δυστυχώς 5μιση χρόνια είναι πολλά.

Ο λαός τον πίστεψε γιατί είδε στο πρόσωπό ένα κάποιο όραμα. Είχε πει μεγάλα λόγια όπως “Επανίδρυση του κράτους”, “Απαλλαγή από τους νταβατζήδες” και άλλα τέτοια βαρύγδουπα.

Σίγουρα η κατάσταση της χώρας, όταν την παρέλαβε, ήταν αρκετά κακή και είχε να κάνει θεσμικές αλλαγές, αλλά σίγουρα ο κόσμος δεν είδε όσα θα περίμενε από αυτόν.

Δεν είδε τη διάθεσή του να διαλύσει το κατεστημένο του συστήματος. Αντιθέτως, το εδραίωσε και η Ελλάδα παραμένει μία χώρα με υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους, μία γιγάντια γραφειοκρατία και ένα ασφαλιστικό σύστημα έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή λόγω των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων.

Δεν αμφιβάλλω ότι ήθελε να βοηθήσει αλλά η προσπάθειά του δεν ήταν αρκετή. Ίσως να εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους. Ίσως το επιτελείο του να μην ήταν στελεχωμένο με προσοχή.

Όλα αυτά, όμως, τα πιστώνεται ο ίδιος και το δικό του πρόσωπο αμαυρώνεται.

Πολλές φορές είπε ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη και “έβαλε πλάτη” όποτε το κόμμα το είχε ανάγκη. Όμως όσο τα σκάνδαλα φούντωναν και ο κόσμος ερχόταν όλο και σε χειρότεη θέση, λόγω και της παγκόσμιας κρίσης, οι γενναίες αποφάσεις δεν ήρθαν ποτέ.

Θα πει κάποιος ότι έπεσε σε πολλές κακές συγκυρίες (οικονομική κρίση, πυρκαγιές κ.α.) Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά εν γένει κρίνοντας την κυβέρνηση Καραμανλή θα μπορούσε η εικόνα να είναι αρκετά διαφορετική.

Ο κόσμος άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη του και φτάσαμε σε σημείο να μιλάμε για ακυβερνησία και πλήρη διάλυση του κράτους. Παρ’ όλα αυτά ο κόσμος εμπιστεύεται τον ηγέτη Κώστα Καραμανλή. Αλλά αυτόν που δεν θα διστάσει να ξεριζώσει ιστορικά στελέχη όσο βαρία ονόματα και αν έχουν και να βάλει νέα πρόσωπα με όρεξη και μεράκι.

Εκμεταλλευόμενοι την εμπιστοσύνη αυτή παίζουν το τελευταίο τους χαρτί και προσπαθούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Η εμπιστοσύνη αυτή όμως δεν φαίνεται αρκετή για να κερδίσει η ΝΔ αυτές τις εκλογές.

Το κλίμα έχει αλλάξει για τα καλά και φαίνεται ότι οδεύουμε ολοταχώς στην αλλαγή σκυτάλης. Καλό ή κακό; Ίδωμεν.

του Κώστα Θεριανoύ
Εκπαιδευτικός Αναλυτής

Η προσπάθεια, έστω και μιας απλής παράθεσης στον ίδιο ηλεκτρονικό χώρο, των προγραμμάτων και των βασικών θέσεων των κομμάτων είναι σημαντική για πολλούς λόγους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ότι οι Ευρωεκλογές συχνά θεωρούνται είτε εκλογές ήσσονος σημασίας είτε ευκαιρία «χαλαρής» ψήφου μέσω της οποίας θα σταλθεί ένα μήνυμα δυσαρέσκειας κυρίως προς την εκάστοτε κυβέρνηση.

Ο δεύτερος είναι ότι η μη συζήτηση πάνω στις θέσεις των κομμάτων στις Ευρωεκλογές εντείνει την άγνοια γύρω από πολύ σοβαρά ζητήματα της καθημερινότητας που διακυβεύονται και εξαρτώνται από το συσχετισμό δύναμης των πολιτικών μετώπων στο Ευρωκοινοβούλιο. Το ποια θα είναι η πορεία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, του συνταξιοδοτικού, της εκπαίδευσης και της υγείας εξαρτάται από το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα ηγεμονεύσουν, ποιος θα είναι ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων.
Διαβάστε το περισσότερα »

του Δημήτρη Σούλτα

Ραδιοφωνικός Παραγωγός / Ιστολόγος

Η συνθηματολογία ήταν πάντα γοητευτική για όλο το φάσμα της πολιτικής παλέτας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Είναι εύκολο να αναπαράγεις ένα σύνθημα, ειδικά αν έχεις στις τάξεις σου «ζυμωμένους» (και ενίοτε καμένους) στα κομματικά εκπαιδευτήρια που λέγονται νεολαίες. Με την προσθήκη ενός καλού επικοινωνιολόγου (που δεν αποκλείεται να θήτευσε στα ίδια εκπαιδευτήρια) η συνταγή της επιτυχίας ενός ψευδεπίγραφου διαλόγου μοιάζει πετυχημένη.

Το σύνθημα μπορεί να αναπαραχθεί εύκολα από το λαό, μόνον που ο πρόθυμος λαός για να το κάνει έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Έτσι τα συνθήματα περιορίστηκαν στα στόματα των γηπεδικά εκπαιδευμένων οπαδών- «νεολαίων», που είναι απολύτως πρόθυμοι για κερκίδα.
Διαβάστε το περισσότερα »