Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες τις συνεντεύξεις μεγάλων στελεχών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων και ιδιαίτερα μετά τις ομιλίες των αρχηγών τους στην ΔΕΘ, μπόρεσα να καταλάβω που θα παιχτεί φέτος το “παιχνίδι” των εκλογών.

Από την μία πλευρά οι της Νέας Δημοκρατίας ποντάρουν στο προφίλ του προέδρου τους και κατα 5μιση χρόνων πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή. Από την άλλη πλευρά, οι του ΠΑΣΟΚ κρατούν το δυνατό χαρτί των σκανδάλων των προηγουμένων και εν γένει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή ο λαός, οικονομικές και άλλες.

Οι κατηγορίες εκατέρωθεν δίνουν και παίρνουν.

Οι “γαλάζιοι” κατηγορούν τους “πράσινους” για λαϊκισμό και οι δεύτεροι με τη σειρά τους τους πρώτους για ανικανότητα.

Στην Νέα Δημοκρατία κατάλαβαν νωρίς ότι το κλίμα δεν είναι υπέρ αυτών, εξ’ ου και διακήρυξαν άρον άρον εκλογές.

Αν παρακολουθήσει κάποιος όμως τις δημοσκοπήσεις εδώ και καιρό, ακόμα και μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, βλέπουμε μία σταθερή εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Κώστα Καραμανλή. Γι’ αυτό λοιπόν άφησαν τις τακτικές κατηγοριών εναντίον του ΠΑΣΟΚ για το διαλυμένο κράτος που παρέλαβαν, τις οποίες δυστυχώς προέβαλαν μέχρι πρόσφατα, και άρχισαν να “επενδύουν” στο πρόσωπο του προέδρου τους.

Ακόμα και τώρα που η ΝΔ βρίσκεται 6-6,5 % μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ, σε κάποιες δημοσκοπήσεις, ο αρχηγός της είναι σταθερά μπροστά στην επιλογή του καταλληλότερου πρωθυπουργού.

Οπότε, όπως είναι λογικό, οι υπεύθυνοι πολιτικής επικοινωνίας της κυβερνώσας παράταξης έχουν ρίξει όλο τους το βάρος στο να παρουσιάσουν αυτές τις εκλογές σαν μια μετωπική σύγκρουση Καραμανλή-Παπανδρέου.

Πολλά στελέχη σε δηλώσεις τους αναφέρουν ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει ποιος θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο θέλωντας να ρίξουν το βάρος στην προσωπική κόντρα των δύο αντρών. Παίζουν το τελευταίο τους δυνατό χαρτί, δηλαδή, που είναι το “άφθαρτο” από τα σκάνδαλα πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο Κώστας Καραμανλής είχε όραμα. Είχε φιλοδοξίες και βλέψεις αλλά δεν μετουσίωσε πολλές από αυτές. Ή καλύτερα, έκανε μικρή προσπάθεια για να το πετύχει. Και δυστυχώς 5μιση χρόνια είναι πολλά.

Ο λαός τον πίστεψε γιατί είδε στο πρόσωπό ένα κάποιο όραμα. Είχε πει μεγάλα λόγια όπως “Επανίδρυση του κράτους”, “Απαλλαγή από τους νταβατζήδες” και άλλα τέτοια βαρύγδουπα.

Σίγουρα η κατάσταση της χώρας, όταν την παρέλαβε, ήταν αρκετά κακή και είχε να κάνει θεσμικές αλλαγές, αλλά σίγουρα ο κόσμος δεν είδε όσα θα περίμενε από αυτόν.

Δεν είδε τη διάθεσή του να διαλύσει το κατεστημένο του συστήματος. Αντιθέτως, το εδραίωσε και η Ελλάδα παραμένει μία χώρα με υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους, μία γιγάντια γραφειοκρατία και ένα ασφαλιστικό σύστημα έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή λόγω των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων.

Δεν αμφιβάλλω ότι ήθελε να βοηθήσει αλλά η προσπάθειά του δεν ήταν αρκετή. Ίσως να εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους. Ίσως το επιτελείο του να μην ήταν στελεχωμένο με προσοχή.

Όλα αυτά, όμως, τα πιστώνεται ο ίδιος και το δικό του πρόσωπο αμαυρώνεται.

Πολλές φορές είπε ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη και “έβαλε πλάτη” όποτε το κόμμα το είχε ανάγκη. Όμως όσο τα σκάνδαλα φούντωναν και ο κόσμος ερχόταν όλο και σε χειρότεη θέση, λόγω και της παγκόσμιας κρίσης, οι γενναίες αποφάσεις δεν ήρθαν ποτέ.

Θα πει κάποιος ότι έπεσε σε πολλές κακές συγκυρίες (οικονομική κρίση, πυρκαγιές κ.α.) Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά εν γένει κρίνοντας την κυβέρνηση Καραμανλή θα μπορούσε η εικόνα να είναι αρκετά διαφορετική.

Ο κόσμος άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη του και φτάσαμε σε σημείο να μιλάμε για ακυβερνησία και πλήρη διάλυση του κράτους. Παρ’ όλα αυτά ο κόσμος εμπιστεύεται τον ηγέτη Κώστα Καραμανλή. Αλλά αυτόν που δεν θα διστάσει να ξεριζώσει ιστορικά στελέχη όσο βαρία ονόματα και αν έχουν και να βάλει νέα πρόσωπα με όρεξη και μεράκι.

Εκμεταλλευόμενοι την εμπιστοσύνη αυτή παίζουν το τελευταίο τους χαρτί και προσπαθούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Η εμπιστοσύνη αυτή όμως δεν φαίνεται αρκετή για να κερδίσει η ΝΔ αυτές τις εκλογές.

Το κλίμα έχει αλλάξει για τα καλά και φαίνεται ότι οδεύουμε ολοταχώς στην αλλαγή σκυτάλης. Καλό ή κακό; Ίδωμεν.